News

Een nieuwe uitdaging in de wereld van vintage racefietsen

Het was voorjaar 2014 en ik besloot van de ene op de andere dag een oude racefiets te kopen. Omdat ik in die periode veel in mijn psychologieboeken zat te lezen, besloot ik de ‘sleur’ te doorbreken en iets compleet anders naast de studie te gaan doen. Ondertussen was ik ook nog actief in de marketingcommunicatie. Maar ondanks een goedlopend bureau, gevestigd op een prachtige locatie in Groningen, besloot ik na 15 jaar het roer om te gooien.

Ik wilde iets doen wat mij écht leuk leek. Iets waar ik mijn creatieve ei in kwijt kon en dat met sport te maken had. Verder leek het mij een geweldige uitdaging om te kijken of je met de juiste mindset en een gezonde dosis doorzettingsvermogen weer iets moois kon neerzetten. Iets waarmee je een duurzame bijdrage kon leveren tegenover de wegwerpmaatschappij waarin we leven. Deze mix van gedachten bleef een aantal dagen in mijn hoofd rondspoken.

Sport als passie

Al vroeg was ik bezig met sport maar bovenal geïnteresseerd in wielrennen. Ik vond het fascinerend hoe die kerels zoveel kilometers konden afleggen en de ene na de andere berg trotseerden... en dat iedere dag weer.

Mijn hart lag dan ook vooral bij de Tour de France. De hele entourage, hordes mensen langs de kanten, de mooie beelden op tv. Uitgestrekte vergezichten en herkenbare streken; prachtig! Om nog maar te zwijgen over de mooie stalen racefietsen die men in die tijd gebruikte. Zelfs de langste etappes werden het kijken zo meer dan waard. En wat het helemaal compleet maakte: Mart Smeets samen met Jean Nelissen als commentatoren. De heren zaten vaak in snikhete commentaarhokjes op de finishlijn en konden honderduit vertellen over de renners, hun achtergronden en prestaties. Ongelooflijk! Oh ja… en Theo Koomen niet te vergeten; voor het verslagleggen van de etappe achter op de motor voor ‘radio Tour de France’.

Zomervakanties om nooit te vergeten. Het was de gehele sfeer en de heroïek van de wielrenners die mij kennelijk aanspraken en nog steeds aanspreken.

De start van het eerste project

Toen ik op een middag van de bibliotheek naar huis fietste, stuitte ik op een oude verroeste racefiets van het merk Puch (een Oostenrijks merk, maar dat wist ik toen nog niet). Deze stond te koop bij een lerares maatschappijleer die er graag vanaf wilde. Achter haar huis in een té vochtige schuur waarvan de deur nog amper open kon, stond in de hoek het hoopje roest. Toen we het over de prijs eens waren, bood ze me een kop thee aan. Mooie verhalen en belevenissen kwamen ten tafel.

Diezelfde middag besloot ik nog met mijn vintage ‘racefiets’ project aan de slag te gaan. Gewapend met een flex, vellen grof en fijn schuurpapier en wat basisgereedschap ging ik van start. Een mooie uitdaging... en dat was het! Schuren, plamuren en weer schuren. Grondverf en weer schuren enzovoort enzovoort. De dagen erop weer verder; aflakken en weer schuren. Net zo lang tot het op het ideale plaatje begon te lijken. Het moest een zwarte vintage ‘racefiets’ worden met veel chroom en bruine elementen, maar wel zo kaal mogelijk weer opgebouwd.

Het proces

De eerste stappen verliepen zonder noemenswaardige problemen. Alleen wat spierpijn maar de fiets werd er alleen maar fraaier op. Totdat ik bij de wielen was aangekomen. Deze maakten het resultaat er niet mooier op; het chroom was volledig door roest aangevreten en dat leek niet meer te redden. Na wat speurwerk op internet kwam ik een geschikte donorfiets met wél bruikbare wielen tegen. Althans dat dacht ik. Inmiddels waren wel alle onderdelen in huis: kabels, ketting, crankset en een mooie set banden die het geheel moesten afmaken.

Toen ik de volgende ochtend vol enthousiasme de banden wilde monteren, lukte dit op geen enkele manier, wat ik ook probeerde, geen resultaat. Wat had ik fout gedaan? Gelukkig wist Google raad. Er bleken enorm veel verschillende maten en bandentypes bestaan. En ja hoor, ik had de niet zo veel voorkomende 27 inch wielen te pakken. En de juiste banden in een mooie bruine vintage kleur.... dat werd lastig, niet te krijgen. Even dacht ik: ‘weg project’. Maar de aanhouder wint. Na wat speurwerk stuitte ik op een Duitse website die mooie sets lichtbruine banden van Michelin met zwart loopvlak kon leveren. Ik was geheel in mijn nopjes.

Een aantal dagen later kon ik mijn project succesvol afronden. Blij, trots en voldaan van alle inspanning. 

Van hobby naar werk

Ik had een hoop geleerd en vooral een hoop gedaan. Op fietsgebied was er een wereld voor mij opengegaan, waarvan ik voorheen het bestaan niet kende. Het internet staat vol met tips en tricks. En bepaalde merken hebben alles keurig netjes op het internet gezet. Zonder internet was het slagen van het project een stuk lastiger geworden. 

Inmiddels, 5 jaar later, maak ik nog iedere dag dankbaar gebruik van deze kennis en de ervaring van de afgelopen jaren. Het zijn de belangrijkste ingrediënten om projecten voor opdrachtgevers te laten slagen. De juiste mindset, doorzettingsvermogen en streven naar de beste kwaliteit hebben van een hobby een beroep gemaakt.

nl_NL_formal
en_GB nl_NL_formal